Buffetten & tetten

Bij Jackson aangekomen, hadden we allemaal toch wel trek gekregen. Het was dan immers ook al 2 uur 's middags! Daarnaast moesten mams en ik ook vrij nodig naar het toilet, en de regen die als een malle naar beneden kwam zetten hielp ook niet echt mee met het zo lang mogelijk ophouden tot we eindelijk iets zouden vinden. Bar & Grill? Lekker! Maar dicht... Wendy's? Prima! Maar veel te druk!  Uiteindelijk een soort van terrein opgereden met allerlei winkels, in de hoop hier een openbaar toilet te vinden. In plaats daarvan kwamen we een Hong Kong Buffet tegen (deze had ik al gezien en meteen voorgesteld, maar de rest wilde niet!). Het regende, de rest was allemaal geen succes en het HKB had een toilet, de keuze was toen toch redelijk snel gemaakt (na eerst een half uur door Jackson te hebben gereden om iets te zoeken). We stapten het restaurant binnen, en een kippenhok dat het was! Er was net een buslading Aziaten binnengekomen die zich allemaal tegelijk op het buffet worpen. 'Ik ga niet voor het buffet hoor, ik hoop dat ze ook een kaart hebben!' hoorde ik paps al zeggen, terwijl mams meteen richting toilet ging. Zoals gewoonlijk stond er namelijk weer een lange rij. Blijkbaar was het voor de drie dames voor mama erg moeilijk om een lichtknopje te vinden. Hoeveel Aziaten heb je nodig om het licht aan te doen? Drie aziaten die mijn mams erbij roepen voor hulp. Wauw, just wauw... 😅
Zo snel als het restaurant vol was gelopen net voor ons neus, zo snel liep het ook weer leeg toen ik mijn keuze maakte voor de lunch. Ik ging voor het buffet! Mams en Max deden met mij mee, paps kreeg zijn eigen zin en nam lekker iets van de kaart. Bij paps z'n gerecht zat ook een soep. Rara waar haalden ze deze soep vandaan? HET BUFFET! Paps zijn soep werd gewoon voor onze neus opgeschept vanuit de soepkom bij het buffet en vervolgens aan papa gegeven om van te genieten. Prachtig 😂
Maar, eerlijk is eerlijk, z'n daadwerkelijke gerecht kwam wel gewoon uit de keuken en was niet terug te vinden bij het buffet. Desalniettemin hebben we allemaal heerlijk geluncht zo bij de Hong Kong Buffet!

Toen we echter naar buiten stapten, was het nog steeds geen mooi weer. Wel was het inmiddels half drie, dus we konden inchecken bij de Cowboy Village waar we de komende twee nachten zullen slapen. Wij fijn ingecheckt en alle spullen vanuit de auto in onze cozy cottage gegooid om vervolgens weer de auto in te stappen. Het was eindelijk zover, Grand Teton!

De eerste keer dat we er door heen reden hebben we letterlijk en figuurlijk geen reet gezien, behalve natuurlijk de mooie omgeving en daarmee dus Grand Teton zelf. Maar dat was toch de planning voor morgen?! Nu wilden we gaan voor het wild! Dus even langs het Visitors Centre om daarna nog een rondje te rijden... en verrek! Bij de brug vlak voor het Visitors Centre stond een eland verdekt opgesteld tussen de struiken langs de rivier! Dat niet alleen, deze mama moose had ook nog eens een kleintje bij zich! Cool!! Even wat foto's gemaakt en een stukje gefilmd om daarna nog een bezoek te brengen aan het VC. Mams en ik weer geld uitgegeven aan dingen (yeeeey!) en meteen ook even een babbeltje gemaakt met die mevrouw achter de kassa. Zij wist nog wel een weg waar ze zelf een beer met jonkies had gezien, dus wij weer op pad! Driekwartier later kwamen we aan bij de onverharde weg richting Pilgrim Creek, de aanrader van de caissière. Hobbel na hobbel vervolgenden we heel langzaam onze weg om vervolgens niet verder te kunnen door een wegblokkade. Een auto en busje stonden met telelenzen de verte in te turen en wij waren natuurlijk meteen dolenthousiast. Zou het, zou het echt?! Gaan we ook een beer zien vandaag? 😁 We reden voorzichtig nog wat dichterbij en kwamen tot de conclusie dat deze beste mensen niets meer zagen dan een blauwe vogel op een dorre tak. Vogelspotters, verdorie! Geen beer 😢
Na even wachten begrepen ze eindelijk pas de hint dat ze gruwelijk in de weg stonden toen er van de andere kant een auto aankwam rijddn en erg geïrriteerd bleef staan om een punt te maken. Beetje gelijk had diegene ook wel, ga gewoon wat meer aan de kant...
Anyway, we vervolgden onze weg over de steentjesweg tot we niet meer verder konden, en bleven hier een tijdje staan. Zo konden we ons avondeten verorberen (een paar wraps en een sandwich), terwijl we met volle hoop rond bleven kijken of we ergens die beer zouden zien. Helaas, geen geluk.

Iedereen was er klaar mee, we hadden de hoop om wild te zien opgegeven en reden alweer richting huis, toen er plots een beest overstak. Een vos, alweer?!
Zo zie je die beesten nooit... en zo zie je er opeens twee op een dag. Bij ons is het altijd op het moment dat we het opgeven, dat we daadwerkelijk wat zijn. Zal ik dan nu maar vast opgeven om morgenochtend veel te vroeg een wolf te zien? Wie weet zien we hem dan wel!
Nou, het is inmiddels half 11 en om half 6 gaat de wekker. Snel slapen!

Reminder(s) to self
- met blote benen door hoog gras en struikgewas achter een vos aan rennen is niet slim. Daar haal je je benen, of in dit geval knie, mee open!

Lifegoal(s)
- oh wat zou ik graag een wolf willen zien! Sinds ik die boeken over Torak & Wolf heb gelezen, ben ik echt verliefd op die prachtige beesten!

PS
- we hebben vandaag gewoon alles bij elkaar 9u lang in die auto gezeten. Daar waren we allemaal even helemaal klaar mee.
- we zagen vandaag ook nog wat prairie hondjes, die zijn cute!
- de foto's van de tweede vos zijn wel gelukt! 😁 ik zal een foto van mijn foto bijvoegen 😜